یکی از آموزه های مهم زندگی اجتماعی امروز آموزش حقوق میباشد . در واقع شناخت مفاهیم حقوقی و بکار بستن آنها نه تنها روابط اجتماعی را تسهیل خواهد کرد و از ظهور و بروز اختلافات و تشنجات جلوگیری خواهد کرد بلکه شادابی در زندگی را بدنبال خواهد آورد . لذا ضمن توصیه به مطالعه در هر زمینه و هر رشته ، تحقیق و تفحص در علم حقوق مورد تاکید است .

نگارش درمورد هر علم و فنی ، ادبیات خاص خود را دارد و نگارش حقوقی از این قاعده مستثنا نیست . گفته شده : ( ادبیات حقوقی به علت مسئولیتی که در آن نهفته است ، دچار تضییق و محدودیت است . ) و لذا نویسنده ی یك متن حقوقی ( دادخواست/ لایحه ) از سویی مواجه با لزوم ضبط دقیق حقایق خارجی است و از دیگر سو ، الزم است ضوابط و اصطلاحات قانونی و قضایی را در نوشته ی خود رعایت کند .
ابزار وکلا و قضاوت در نگارش یك متن یاحکم حقوقی ، الفاظ و اصطلاحات است . و نویسنده ناچار از بکار گیری الفاظ مناسب و اصطلاحات علم حقوق و قضاوت است . مشکل دیگرنویسنده ی یك متن حقوقی ، بکارگیری الفاظ عربی موجود در کتب فقهی و حقوقی است . با عنایت به این نکته مهم بنا به نظریه ی برخی از ادبای عرب ، در زبان عربی ، واژه ی مترادف وجود ندارد . اغلب اینگونه واژه ها در قانون آمده که نویسنده ی متن حقوقی بایستی در بکارگیری هر واژه در جایگاه خود دقت الزم را بکار گیرد . مثلا ؛ دو واژه ی « اذن » و « اجازه » که به نظر یکسان می آیند ، در قانون و متن حقوقی دو معنای مخصوص به خود را دارند.